“Sevgili Canlar, Yüreği Hak ve Hakikatten Yana Atan Dostlar;

2 Temmuz 1993, tarihimizin iyileşmeyen büyük utancıdır. Sivas Madımak Oteli’nde gerici karanlık güçlerin ve onların eli kanlı tetikçilerin harladığı ateşle 33 canımızı, aydınımızı, fidanımızı sonsuzluğa uğurlayışımızın üzerinden tam 33 yıl geçti. 33 yıl önce bugün yakılan ve canlarımızı hayattan koparan o kor ateş, bugün hâlâ canlarımızın ailelerinin, yakınlarının, yoldaşlarının, yüreği eşitlik ile özgürlük yolunda atan bütün direngen insanlarımızın içinde yanmaya, ciğerini dağlamaya devam ediyor.

Bizlere yaşattıkları bu büyük acıyı sessiz sedasız unutturmaya, hafızalarımızdan silmeye çalıştılar; hesaba katmadıkları, anlayamadıkları bir gerçek vardı: Hesabı sorulmayan, yüzleşilmeyen acı unutulmaz. Unutulmamakla kalmaz; akıllarda her zaman ilk günkü tazeliğiyle dururken, katillere ve o katilleri besleyen sisteme karşı harlanan bir öfkenin, hesap sorma bilincinin her gün yeniden yeşerdiği bir dirence dönüşür.

Siz değerli basın emekçilerinin ve halkımızın huzurunda yeniden haykırıyoruz: Madımak’ta işlenen insanlık suçuna verilen zaman aşımı kararını kabul etmiyoruz, etmeyeceğiz! Madımak’ın eli kanlı katillerinin tek tek, sudan bahanelerle sırtları sıvazlanarak, cumhurbaşkanının iki dudağı arasından çıkan “affettim” sözüyle serbest bırakılmasını, tahliye edilmesini asla kabul etmiyoruz. Biliyoruz ki bu katliamlar sadece gelip geçici iktidarların değil, faşist sistemlerin bir sorunudur.

Kendinden görmediği inançlara, işçiye, köylüye, kadına, doğaya ve hayata dair hiçbir saygısı olmayan mevcut AKP-MHP faşist bloku da bu uygulamaları en etkili silah olarak kullanmaktadır. Ses çıkaran herkesi abluka altına almaya çalışan, milyonların iradesini tek adam rejiminin antidemokratik müdahaleleriyle, “Mutlak Butlan” kararlarıyla, kayyum darbeleriyle hiçe sayan bu düzene karşı mücadele etmek bizler için artık bir tercih değil, tarihsel bir sorumluluktur.

Değerli Basın Emekçileri ve Sevgili Canlar!

Bizler Aleviler olarak Yol’un yolcudan öte olduğunu, bu yolun bedellerle bezeli bir Hak yolu olduğunu bilenleriz. Bu anma bir yas günü değildir; bu anma 33’lerin egemenlerden ve zalimlerden daha çok yaşayacaklarının mühürlü bir yeminidir.

Ancak daha geçmişin yaralarını saramamışken bizi inancımızdan koparmanın, asimile etmenin başka yollarına başvuruyorlar. Cemevlerimizi imar mevzuatında “kültürel tesis” olarak tanımlayarak ibadetimizi yok saymaya, cami, kilise, havra gibi diğer ibadethaneler ile eşit statüye getirmekten kaçarak anayasal haklarımızı ihlal etmeye yelteniyorlar.

Buradan bir kez daha ilan ediyoruz: Cemevleri yönetmeliklerle geçiştirilemez, doğrudan Anayasa’da ibadethane olarak tanımlanmalıdır. Bizler asla devletin Alevisi olmayacağız!

Değerli canlar, mazlumun coğrafyası tektir. Bugün emperyalist saldırganlık dünyanın dört bir yanında halklara kan kustururken, Filistin’de halk Siyonist barbarlığın soykırımı altında bir ölüm kalım savaşı verirken, antiemperyalist bir tutum almak kaçınılmazdır. Tam da bu dönemde emperyalizmin kanlı savaş örgütü NATO’nun zirvesinin Ankara’da yapılacak olması, coğrafyamızı yeni savaş senaryolarının merkezi hâline getirme çabasıdır. Bizler halkların boğazlanmasını hedefleyen bu savaş örgütünü ve zirvesini topraklarımızda istemiyoruz.

Unutmayalım ki Suriye’deki Alevi canlarımızın cihatçı barbarlar eliyle katledilmesi de bu emperyalist projelerin bir sonucudur. Geçtiğimiz aylarda HTŞ denilen eli kanlı selefi çetenin yönetimi ele geçirmesiyle başlayan barbarlık, başta Lazkiye, Tartus, Hama ve Humus’ta olmak üzere Alevilere yönelik katliamlarını sistematik bir soykırıma dönüştürdü. Bu barbarların liderleri ülkemeizde kırmızı halılarla karşılanırken meclis kürsülerinden ” Şimdi mi Aleviler için ortalığı ayağa kaldırıyorsunuz’ deme pervasızlığını gösterdiler. Bu sözler ve bu tavıtlar, bizler için direnmekten, yan yana gelmekten ve örgütlenmekten başka bir seçenek olmadığının en açık kanıtıdır.

İşte bu yüzden sevgili canlar, omuzlarımızda tarihin bize yüklediği bu zorlu görevle hafızamızı diri tutmanın, sesimizi çoğaltmanın tam zamanıdır. Tüm Alevi kurumlarımız, yöre derneklerimiz ve demokratik kitle örgütleriyle birlikte ülkenin ve dünyanın dört bir yanında adalet ateşini yaktık.

2 Temmuz’da “33 Can, 33 Yıl” şiarıyla başta Sivas olmak üzere yurdun dört bir yanında, Avrupa’da, Britanya’da, Avustralya’da ve Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde bağlamalarımızla, semahlarımızla, deyişlerimizle ve sarsılmaz inancımızla alanlarda olduk. Haklı taleplerimizi haykırmak, canlarımızın anısını gökyüzüne nakşetmek için tüm halkımızla beraber bir kez daha alanlardayız.

Bu mücadele sadece birkaç güne sığdırılamaz.

“33 Can, 33 Yıl” şiarıyla yürütmeye başladığımız anma programlarımız, adalet ve eşit yurttaşlık taleplerimiz yıl sonuna kadar kesintisiz bir şekilde devam edecektir. Madımak Oteli amasız fakatsız bir Utanç Müzesi olana dek, bu katliamın arkasındaki derin yapılar açığa çıkıp yargılanana dek mücadelemiz durmayacaktır.

Bizler, Pir Sultan Abdal’ın torunları, Hünkâr Hacı Bektaş Veli’nin yolundan ayrılmayanlar, Kalender Çelebi’nin yoldaşları olarak, zulme sessiz kalmayacağız, karanlığa teslim olmayacağız, Pir Sultan’ca yol yürümekten asla vazgeçmeyeceğiz. 

Gelin canlar bir olalım, bu gerici, çağ dışı barikatları yıkalım, adaleti birlikte haykıralım.

2 Temmuz Sivas Madımak Katliamı insanlığa karşı işlenmiş bir suçtur ve insanlığa karşı işlenmiş suçlarda zaman aşımı olmaz. Sivas davası bir insanlık davasıdır. Bu dava, biz bitti demeden bitmez. Hesabını soracağız.

Unutmadık, Unutmayacağız, Unutturmayacağız!

AYDIN HACIBEKTAŞ VELİ ANADOLU KÜLTÜR VAKFI
AYDIN ALEVİ KÜLTÜR DERNEĞİ